Over bewust “zijn” en spanning loslaten.
Mijn huis is te klein. Ja, echt waar.
Versta mij niet verkeerd. Ik ben blij met ons huis. Een charmant gerenoveerde woning uit 1900(!), een toffe tuin, groentetuin inclusief kleine serre, terras en tuinhuis. De oorspronkelijk kleine ruimtes en stallen hebben plaats gemaakt voor een meer open gevoel, maar niet volledig open want ik wou geen tv of zithoek vlak aan mijn keuken, dat hou ik liever gescheiden. Drie zeer acceptabele slaapkamers en een grote afgewerkte zolder als bureau en speelruimte voor de kinderen. Een eigen praktijkruimte, een oversized berging en wasplaats, een tweede zolder met keuken en nog een garage.
Ruimte zat dus zou je kunnen denken.
En toch voelt het te klein. Zodra iedereen thuis is, we zijn met 2 volwassenen en 2 kinderen, dan voel je de aanwezigheid van iedereen, elk met zijn eigen energie en zie je ook iedereen zoeken naar een eigen plekje.
Mijn vaststelling is dus niet zo zeer dat onze vierkante meters te weinig zijn, maar eerder onze persoonlijke energie te groot is voor de woning.
Zou dat kunnen?
Hierdoor vind ik ook geen rust in huis. Al zeker niet om te ontspannen en om rustig te kunnen schrijven. Terwijl ik dit stukje schrijf ben ik namelijk alleen thuis met de oudste dochter, die zich rustig op de achtergrond bezig is. Ze houdt van cocoonen in de zetel en relaxen, wat bijgevolg ook aan mij ruimte geeft om tot rust te komen.
Ik sta, naar mijn gevoel, namelijk altijd “aan”. Klaar voor actie.
Vergelijk het met het gevoel van altijd te moeten bezig zijn of “iets” aan het doen zijn. Is het niet huishoudelijk dan ben ik bezig met, voor en door de kinderen, of ik ben aan het werk. Werken is namelijk voor mij een stukje ontspannen. Dan kan ik mijzelf terugtrekken in mijn praktijk, die op dat moment een beetje mijn sacred space is.
Maar zodra het werken erop zit en ik de deur naar de woonkamer terug open, dan vervliegt al mijn zorgvuldig bijeen gespaarde energie.
Iets wat ik echter onlangs ergens las, ik ben helaas de bron kwijt, ging over het verschil tussen doen en zijn. Er bestaat in ons onderbewustzijn zoiets als een doen- of actiemodus en een zijns-modus. Het komt erop neer dat wanneer je het gevoel hebt dat je altijd “aan” staat, je jezelf meestal in een actiemodus bevindt. Basically is je bestaansrecht dan gefocust op resultaten van wat je effectief hebt gedaan.
De zijns-modus is een andere, naar mijn gevoel meer aangename vorm van bestaansrecht. Het gaat erover dat het oké is om gewoon te “zijn”. Zonder iets te moeten doen.
Met dat concept ben ik de laatste weken aan het spelen. Ik verleg langzaamaan mijn focus van dingen moeten doen en van de materiële wereld naar gewoon zijn. Ik praat tijdens de dag vaak tegen mijzelf, luidop en in mijn hoofd, en een van mijn mantra’s of zinnetjes die ik dan zeg is zoiets als : ‘nu mag je gewoon even zijn’.
En dan, op dat moment zelf, gebeurt er precies iets in mijn lijf. Heel even, voorlopig is het maar kort, komt alles tot rust. Het gekwetter in mijn hoofd wordt stil, mijn hartslag vertraagt spontaan, ik adem wat dieper en mijn rug voelt ineens vrij van zwaarte.
En het is op dat moment ook dat ik voel dat ik ‘thuis zijn’ kan dragen.
Ik verdraag de energie van ons huis. Ik verdraag de energie van mijn gezin, mijn partner, mijn kinderen. Hoewel, verdragen klink voor mij meer als tolereren dus niet zo positief. Beter gezegd voel ik op dat moment geen weerstand meer.
Wanneer ik gewoon ‘ben’ dan vervliegt die constante druk die ik waarneem. De druk van moeten is dan precies even weg. En gek genoeg krijg ik meer goesting om dingen te doen, heb ik meer tijd, meer controle en kost alles minder moeite.
Mijn conclusie is dus dat wanneer ik in actie-modus ben en in een staat van ‘moeten’ dat het universum, of op zijn minst mijn omgeving, tegenwerk biedt. Forceren, duwen en trekken en daarna uitgeblust en slechtgehumeurd zijn.
Nee, dat kan zo niet langer.
Mijn bestaansrecht is simpelweg het feit dat ik mag zijn. De rest volgt dan wel vanzelf.
Is mijn huis bijgevolg dan echt te klein? Nee, niet mijn fysieke huis, maar wel mijn energie, die ik stomweg laat dichtklappen rondom mij waardoor ik mij gevangen voel. Of vanuit een ander perspectief: mijn energieveld is te gevoelig en te groot waardoor ik continue bots op alle andere energieën rondom mij. Maar wanneer ik mijzelf toesta om te zijn, is de weerstand weg en kan mijn energie uitdijen tot waar het moet/mag komen, en voor zolang ik het mijzelf toesta. Liefst voor altijd.